جرگه عنعنوی
و
پدیده پیمان ستراتژیک
این روزها روی پیمان ستراتژیک میان کابل- واشنگتن مباحث داغی صورت میگیرد، هرچند توده های جامعه با اکثریت قاطع از این پیمان حمایت می کنند، زیرا آنها هراس از این دارند که مبادا پس از خروج نیروهای بین المللی از افغانستان بار دیگر کشور به دهه 90 باز گردد، سالهایی که در آن انسان این سرزمین به خون انسان هموطن خویش تشنه بود، سالهایی که به اندازه تمامی تاریخ بشری، بر این مردم ستم روا داشته شده بود. سالهایی که حتا به کودکان شیر خوار رحم نگردید، این همه جنایت از سوی هیچ نیروی خارجی ای رخ نداد، بلکه همه جنایت ها بنام اسلام و قومیت بر این کشور فاجعه خلق کرد.
مسابقه جنایت بود و انسان کشی، شاید روزی تاریخ قضاوت کند، که عامل این همه جنایت ها چی بود، اما مابه دنبال بررسی این حوادث جنایت بار نیستیم، صرفن یاد آور شدیم، که جامعه تصویر تلخ آن روزها را همچنان به یاد دارد، روزهای آتش و خون، روزهای با رنگهای خاکستری که سازنده برهه ای تاریخ این کشور بود.
اما حالا مردم می خواهند به روزهای طلایی برسند، روزهایی برای زندگی کردن نه زنده ماندن، تلاش برای زندگی بهترو دوست داشتن انسانها همه همنوع های خویش را فارغ از هر گونه و تباری که هستند، اما دشمنان همچنان در کمین هستند، که انسان این سرزمین در توهش مطلق باقی بمانند، توحشی که دیروز همچنان گواه آن می باشد.
نگرانی اما وجود دارد، چون طبق قوانین باید تمامی معاهدات کلان زیر نظر پارلمان صورت گیرد، اما پارلمانیستها در ذهن مردم خود را بی اعتبار کردند، زیرا مشروعیت خویش را با اعمال غیر قانونی خود فاقد اعتبار ساخته اند، وکیلانی که از بدو ورود به پارلمان با بحران مشروعیت مواجه بودند، در آغاز ورود به این پارلمان بودند که مهر بطلان بر مشروعیت خویش زدند، چون آنها نتوانستند که حتا برای خود هیئت رئیسه انتخاب کنند، بازی انتخاب هیئت رئیسه به گونه ای رخ نما گردید که اکثریت وکلا به جای تعقیب منافع ملی به دنبال منافع جیبی خود هستند، امروز این نگرانی وجود دارد که با فرستادن این پیمان به پارلمان جیب این وکیلان از سوی دشمنان افغانستان پر شود، و بر خلاف منافع ملی افغانستان تصمیمی اتخاذ نمایند، که هیچ گاهی جبران آن امکان پذیر نباشد.
بنا بر این توقع می رود که با تدویر جرگه عنعنوی علیرغم همه سوالات حقوقی ای که نسبت به آن وجود دارد، باید نمایندگان به خاطر نجات افغانستان از بازگشت به دهه نود و حرکت به سوی فردای بهتر و افغانستانی آباد از حکومت بخواهند که هرچه زود تر این پیمان را به امضاء برسانند و خود به عنوان نمایندگان اقشار مختلف جامعه بر آن مهر تایید بزنند.
