نویسنده : هفته نامه نای نیستان کابل- افغانستان تاریخ : 14:32:06 - 1390/6/26 تعداد بازدید : 55 نظر بدهید (0)

شماره پانزدهم ,

بی تفاوتها

آنتونیو گرامشی –

بیزارم از بی تفاوت ها. من نیز چون فریدریش هبل گمان می‌کنم زیستن به معنای پارتیزان بودن است.[1] انسانهای دست تنها و بیگانه با شهر ،نمی توانند وجود داشته باشند. آن که زنده است به راستی نمی تواند شهروند باشد و موضع گیری نکند. بی تفاوتی کاهلی است. انگل‌وارگی است، بی‌جربزگی است. زندگی نیست، و از این روست که من از بی تفاوت‌ها بیزارم.

بی تفاوتی وزن مرده‌ی تاریخ است. گلوله‌ای سربی است برای فرد مبدع و مبتکر؛ و ماده‌ی راکدی که در آن غالب هیجان‌های درخشان غرق می‌شوند. باتلاقی است که شهری کهنه را در بر می‌گیرد و بهتر از دیوارهای محکم و نیکوتر از سینه‌ی جنگجویان از آن شهر محافظت می‌کند. زیرا در مردابهای غلیظ گل آلود خویش حمله کنندگان را می‌بلعد و از میان می‌برد و دلسرد می‌کند و گاه نیز ایشان را از اقدام قهرمانانه منصرف می‌کند.

بی تفاوتی، قدرتمندانه در تاریخ عمل می‌کند. منفعلانه عمل می‌کند امّا عمل می‌کند. قضا و قدر است و آن چه که نمی توان روی آن حساب کرد. آنچه که برنامه ها را ویران می‌کند، که طرح های خوش ساخت را واژگون می‌کند. ماده‌ی زشتی است که علیه شعور طغیان می‌کند و آن را خفه می‌کند؛ و اینچنین است آنچه روی می‌دهد که در شرّی روی همه هوار می‌شود، امکان خیری که یک کنش قهرمانانه ( با ارزش جهانشمول آن ) می‌تواند به وجود آورد، دیگر آنقدر ناشی از  ابتکار معدود افرادی  که عمل می‌کنند نیست، بلکه به بی تفاوتی و عدم حضور بسیاری از آنها وابسته است.

بی تفاوتی، قدرتمندانه در تاریخ عمل می‌کند. منفعلانه عمل می‌کند امّا عمل می‌کند. قضا و قدر است و آن چه که نمی توان روی آن حساب کرد. آنچه که برنامه ها را ویران می‌کند، که طرح های خوش ساخت را واژگون می‌کند. ماده‌ی زشتی است که علیه شعور طغیان می‌کند و آن را خفه می‌کند.

آنچه رخ می‌دهد از این روی نیست که برخی می‌خواهند روی بدهد، بلکه بدین خاطر است که توده‌ی انسانها با میل خویش کناره گیری می‌کند و رخصت فعالیت و کور شدن گره‌هایی را می‌دهد که بعدها تنها شمشیر خواهد توانست آنها را از هم بدرد. اجازه‌ی اشاعه‌ی قوانینی را می‌دهد که تنها طغیان خواهد توانست آنها را باطل کند و می‌گذارد انسانهایی بر قدرت سوار شوند که بعدها تنها شورش خواهد توانست آنها را سرنگون کند.

تقدیری که به نظر می‌رسد بر تاریخ مسلط است، هیچ نیست مگر نمودِ وهمیِ این بی تفاوتی و عدم حضور که در سایه‌ی عواملی پخته می‌شوند، دست‌های معدودی که دام زندگی همگانی را می‌بافند ، دست‌هایی که هیچ نظارتی آنها را نگاهبانی نمی کند، و توده غافل است چون اهمیتی به آن نمی دهد.

تقدیرهای یک عصر، همه دست ساز بینش های باریک و اهداف کوتاه مدت و بلندپروازی ها و علائق شخصی گروههای کوچک کنشگر است. ولی توده‌ی انسانها غافل است. زیرا بدان وقعی نمی گذارد. آنگاه عواملی که دیگر پخته شده‌اند سر بر می‌آورند و دامِ در سایه بافته شده نیز برای ایفای نقش خویش سر می‌رسد.

آنچه رخ می‌دهد از این روی نیست که برخی می‌خواهند روی بدهد، بلکه بدین خاطر است که توده‌ی انسانها با میل خویش کناره گیری می‌کند و رخصت فعالیت و کور شدن گره‌هایی را می‌دهد که بعدها تنها شمشیر خواهد توانست آنها را از هم بدرد. اجازه‌ی اشاعه‌ی قوانینی را می‌دهد که تنها طغیان خواهد توانست آنها را باطل کند و می‌گذارد انسانهایی بر قدرت سوار شوند که بعدها تنها شورش خواهد توانست آنها را سرنگون کند.

به همین روی به نظر چنین می‌رسد که تقدیری هست در فروفکندن همه چیز وهمه کس. به نظر می‌رسد تاریخ هیچ نیست جز یک پدیده‌ی طبیعی عظیم. یک فوران. یک زمین لرزه که همه قربانی او می‌شوند: آن که خواسته و آن که نخواسته، آن که می‌دانسته و آن که نمی‌دانسته، آن که کنشگر بوده و آن که بی تفاوت؛ و این آخری به خشم می‌آید و می‌خواهد خود را از پیامدهای رویداد مبرّا کند. می‌خواهد آشکارا بگوید که او نمی خواسته ؛ که او مسئول نبوده. برخی ترحم آمیزانه ناله می‌کنند ، بقیه وقاحت بارانه دشنام می‌گویند، ولی هیچ کس از خویش نمی پرسد یا‌اندک‌اند آنان که از خویش می‌پرسند: اگر من هم وظیفه ام را انجام داده بودم، اگر سعی کرده بودم ارزشی به اراده‌ی خویش بگذارم و به نظر خود، آیا آن چه رخ داده است روی می‌داد؟ ولی هیچ کس نیست یا‌اندک‌اند آنان که از بی تفاوتی خویش ضربه‌ای می‌خورند و از دیرباوری شان و از آغوش نگشودن برای....و کنش نورزیدنشان با گروههای شهروندانی که دقیقاً برای پرهیز از همان شر می‌جنگیدند و تکلیف خویش را برای بازآوردن آن خیر به انجام می‌رساندند.

بیشترشان اما ترجیح می‌دهند در رویدادهای رخ‌داده سخن از ورشکستگی آرمان‌ها بگویند و برنامه های به شکست انجامیده و از این دست دلخوشکنک‌های دیگر؛ و این‌گونه غیبت خویش را در ایفای هر مسئولیت از سر می‌گیرند. البته نه از این بابت که از قبل نمی توانند چیزها را واضح ببینند و چندباری قادر نبوده‌اند راه حل های خوبی را پیشنهاد بدهند برای مشکلات حاد یا مشکلاتی که نیاز به آمادگی وسیع و زمان کافی داشته‌اند و به همان نسبت اضطراری بوده‌اند، بلکه به این دلیل که این راه حل ها با حالتی بسیار زیبا عقیم می‌مانند و این مشارکت در زندگی همگانی با هیچ نور اخلاقی‌ای جان نمی‌یابد. چون یک محصول کنجکاوی روشنفکرانه است و نه ناشی از احساس گزنده‌ی یک مسئولیت تاریخی که همه را در زندگی کنشگر می‌خواهد و لاادری گرایی و بی تفاوتی را به هیچ روی نمی پذیرد.

هیچ کس از خویش نمی پرسد یا‌اندک‌اند آنان که از خویش می‌پرسند: اگر من هم وظیفه ام را انجام داده بودم، اگر سعی کرده بودم ارزشی به اراده‌ی خویش بگذارم و به نظر خود، آیا آن چه رخ داده است روی می‌داد؟       همچنین بدین خاطر نیز بیزارم از بی تفاوت‌ها: زیرا ناله‌ی معصوم جاوید بودنشان ملولم می‌کند. من از هر یک از ایشان حساب می‌پرسم که چگونه تکلیفی را که زندگی برایشان مقرر             کرده و روز به روز مقرر می‌کند به انجام رسانده‌اند؟ از هرآنچه کرده‌اند و به ویژه از هرآنچه نکرده‌اند و احساس می‌کنم بتوانم سخت باشم و ترحم خویش را تلف و اشک هایم را با آنها قسمت نکنم.      من جانبدارم، زنده ام و در وجدانهای ستبرِ همسوی خویش صدای تپشِ کنشگریِ شهرآینده‌ای را می‌شنوم که بخش من دارد آن را می‌سازد؛ و در آن، زنجیره‌ی اجتماعی روی معدودی افراد سنگینی نمی کند و در آن هر چیزی که روی می‌دهد اتفاقی و قضا قدری نیست و هوشمندانه است عملکرد شهروندان. در آن شهر هیچ کس نیست که بر پنجره به تماشا بماند آن گاه که‌اندک کسانی دارند از جان خویش در می‌گذرند و رگ هایشان در این فداکاری دریده می‌شوند و به همراه او کسی هم نیست که بر پنجره بماند و  کمین کند تا از‌اندک خیری که کنشگریِ کسانی چون او به همراه آورده استفاده کند و اوهام خویش را با توهین به آن که دست از جان شسته و رگش دریده شده بیرون بریزد که چرا در نیل به اراده‌ی خویش موفق نبوده است. 
من زنده ام. من جانب دارم. پس بیزارم از آن که مشارکت نمی کند. من از بی تفاوت ها بیزارم.

نویسنده : هفته نامه نای نیستان کابل- افغانستان تاریخ : 14:29:11 - 1390/6/26 تعداد بازدید : 108 نظر بدهید (0)

شماره پانزدهم ,

جدال امامان در ایران؛
امام  زنجانی اعمال دولت ایران را خلاف شریعت و دین خواند

پس از انکه سالهای سال ملا خمینی جوانان مسلمان ایران را به خاطر داشتن عقیده سیاسی متفاوت در زندانها  به جوخه های مرگ می سپرد و این روند همچنان ادامه دارد . امروز یک مرجعیت جدید در ایران قامت بلند کرده است و می گوید این زندانها مبنای شرعی ندارد در ذیل توجه شما را به پرسش نوری زاد از این ایت الله و امام نو ظهور جلب می کنیم.

به نام خدای دیروزها و امروزها و فرداها

سلام به محضرشریف حضرت آیة الله بیات زنجانی

پرسش های من، گرچه گاه از حوزه ی متداول مراجعات دینی مردم دور می افتد، باورم اما بر این است که در عالم، هیچ پرسشی یافت می نشود که داٌب دین بر او بار نگردد. پس، صراحت نهفته در این پرسش ها را برمن ببخشایید و صبورانه به پاسخگویی آنها همت فرمایید. پرسش های من، برآمده، وگزیده ی مختصری از هزار هزار سخن پنهان مانده در سینه ی مردمی است که این روزها، چشمی از امید به آستان شمایان دارند و متاسفانه، بخش وسیعی از امید خود را به کارکردهای این دینی که جمهوری اسلامی ایران برانتشار آن اصرار می ورزد، از دست داده اند .

اگر به پاسخگویی یک یا چند پرسش متمایل نبودید،  به هرچه که مقدور شریفتان است پاسخ گویید . مهم، مشارکت حضرت شماست در این داد و ستد علمی و اجتماعی :

یـــــک :

دنیا از نگاه دین مبین اسلام، و از نگاه شخص حضرت شما یعنی چه؟ تا چه اندازه دنیا را می شناسید؟ چند سفر به سایر کشورها و یا حتی به شهرستان های داخل کشور(تان) داشته اید؟

ج ۱ – با سلام و تحیت؛ پیش از پاسخ به سؤالات ارسالی شما، لازم می دانم از صراحت و شجاعت سائل محترم سپاسگذاری کنم؛ و اما پاسخ سؤالات:

 بنده به دلیل فعالیت های سیاسی و اجتماعی گوناگون، همیشه معتقد به پیامی جدی و مؤثر [...]ضرورت ارتباط و تعامل با دنیا را به بواسطۀ سفرهای مختلف به وضوح لمس کرده و اطلاع از وضعیت سیستمهای حقوقی، سیاسی و اجتماعی کشورها را یک ضرورت تلقی می کرده و می کنم؛ به همین جهت به سفرها و دیدارهای گوناگون و به تبع آن به دست آوردن آگاهیهای مفید در جهت رسیدن به هدف فوق که همانا اطلاع و مطالعۀ سیستمهای حاکم بر دنیاست تأکید دارم و از طرفی برای عالمان دینی و آگاهان اجتماعی که بنای اظهار نظر دارند بالخصوص مراجع عظام و علمای اعلام که آراء و نظریاتشان در سطح وسیعی مطرح می گردد لازم و واجب می دانم و معتقدم به همین جهت قرآن کریم سیر در آفاق و انفس را چه بصورت عینی و چه بصورت ذهنی، امری لازم و فرض دانسته و بر آن امر کرده است .

 دو :

چرا باید از جهات اجتماعی و امنیتی و اقتصادی، میان شما، و یک استاد کهنسال و کم نظیر فیزیک و شیمی و ادبیات، یا یک داکتر مجرب، یا یک مهندس کارفهم، و یک مدیر خردمند، فاصله ای به وسعت بی کرانگی باشد؟  آیا این فاصله ی انکار ناپذیر، جزیی از بایستگی های دینی است؟ یا نه، مردم چون بجای فرمول های فیزیک و شیمی، از دهان مبارک شما، احادیثی از رسول گرامی اسلام و امامان شیعه و آیات قرآن می شنوند، این عزت و اعتبار اجتماعی را با شما همراه کرده اند؟ چرا باید همان استاد کارآمد و کهنسال، با اعتنا به پشتوانه ی علمی درخشان خود، درحاشیه های این عزت و اعتبار بایستد، و شمایان در متن مستقیم آن باشید؟ چرا او، با شکایت مختصر یک رهگذر، به پشت میله های زندان در می غلتد، وشمایان از هرشکایت، مصون و در امانید؟ چرا آن استاد کارآمد، مطلقا از امنیت سیاسی و اجتماعی و اقتصادی برخوردار نیست؟ وشما، به دیوار بلندی از این برخورداری ها تکیه زده اید؟ چرا باید شما، و حتی یک طلبه ی نوپا، مقدس باشید، و او، برکنار ازاین تقدس باشد و در ردیف همگان؟

ج ۲ – در اسلام ملاک تمایز، علم، جهاد و تقوا است و البته این تمایزها حقوق اجتماعی، سیاسی و مدنی را در بر نمی گیرد بلکه مربوط به رابطۀ با خدا و تصدی و صلاحیت تولی امور است. برای مثال در موارد دَوَران میان عالم و غیر عالم، ترجیح در پذیرش مسؤولیت با عالم است و در صورت دَوَران مسؤولیت میان متقی، مقاوم و استوار با فرد دیگر نیز ترجیح با متقی، مقاوم و استوار است، اما این امتیاز در صورتی که خدای ناکرده آن فرد مرتکب تخلفی گردد با فرد عادی و معمولی نه اینکه برابر است و فرقی با همدیگر ندارند، بلکه به نوعی با شدّت عمل بیشتری با وی برخورد می شود؛ در نظر اسلام رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم که نبی خدا است، با افراد دیگر از حیث عمل به قانون و پایبندی به آن برابرند و چه بسا از رسول خدا انتظار و توقع بیشتری نیز وجود دارد. یا اینکه در اسلام میان یک مرجع دینی با یک عالم شیمی و فیزیک دان از حیث قانون و تقید به آن و از حیث بهره مندی از امکانات عمومی، هیچ فرقی وجود ندارد؛ اگر در اسلام هتک حرمت مؤمن در حد محاربه با خدا است، در این موضوع میان عالم دینی و مرجعیت شیعی و یک  داکتر  متعهد و یا یک مهندس و کارشناس محترم فرقی وجود ندارد و در واقع اگر هتک حریمها گناه بزرگی است، میان انسانهای محترم در هر جایگاهی که باشند، تفاوتی وجود ندارد.

لازم به شرح است که مکتب شیعه پیرو امامی است که وقتی در کنار یک فرد غیر مسلم در محکمه قرار می گیرد و قاضی میان او و آن فرد غیر مسلم فرق می گذارد، با صراحت با قاضی طوری برخورد می کند کأنه او را فاقد شرایط قضا و عدالت می داند و تأکید می کند که در محکمۀ قضای اسلامی، قاضی باید بصورت متساوی با هر دو طرف رفتار کند.

ما مسلمانان پیرو رسولی هستیم که امام علی علیه السلام در وصف آن حضرت اینطور آورده است که فرمود: حقوق همسایگان و دیگران را طوری رعایت می فرمود که ما فکر کردیم که همسایه از همسایه ارث می برد؛ این بخش مهمی از حقوق شهروندی است و اگر در چنین نظامی یک فرد عادی و معمولی بر علیه ارکان نظام شکایت کند، نه تنها مورد تعقیب قرار نمی گیرد، بلکه مسؤولین موظفند شرایطی را فراهم کنند که حقی از کسی پایمال نگردد و زمینه را به شکلی بوجود آورند که افراد جامعه بدون دغدغه بتوانند سؤال کنند؛ حال اگر در جائی خلاف این سنت ملاحظه شد، اسلامی نبوده و با حکومت علوی کوچکترین سنخیتی ندارد .

 ســـــــــه :

معروف است که علامه ی حلی – که خدایش او را رحمت کناد – دستور فرمود چاه آب منزلش را با خاک پرکنند، تا او، فارغ از داشتن یا نداشتن آن چاه، به پرسشی در همان خصوص پاسخ گوید. شما برای پاسخگویی به این پرسش که : ” زندان انفرادی شکنجه است یا نیست؟ یا : زندان انفرادی در نظام اسلامی ما، حرام است یا حلال؟ ” آیا ضرورتی برای حضور چند ماهه در یک سلول و فضای کوچک، آنهم نه در زندان، که در کنجی از بیت شریفتان، احساس نمی کنید؟ البته با این تجسم هماره که افرادی در هیبت بازجویان نظام مقدس، مرتب برشما تحقیر و ناسزا می بارند و به وقت ضرورت، شما را با مشت و لگد می نوازند. اگر از نوع پرسش من، احساسی از گزش و توهین به ذهن مبارکتان راه یافت، با تلمیح این سخن که : گزش پرسش من کجا و فحش های ناموسی و ضرب و شتم سربازان گمنام [امام زمان در ایران ] کجا، به ذات مبارک تسکین دهید.

ج ۳ – اینجانب معنا و حقیقت زندان، زندانی شدن و افتادن در سلول انفرادی را تنها در قالب تصور ذهنی ام درک نمی کنم بلکه بصورت علم حضوری و به دلیل سوابق مبارزاتی خود یافته ام و به همین دلیل بارها با صراحت اعلام کرده ام زندان و زندانی شدن همانطوری که فقهای بزرگی همچون مرحوم قاضی بن براج در کتاب المهذب و شیخ طوسی که شیخ الطایفة است در مبسوط و سید عبدالأعلی سبزواری در مهذب الأحکامش از آن به عذاب تعبیر کرده اند، بصورت کلی از مصادیق شکنجه محسوب می شود و حتی در زبان عربی از آن با واژه (عذاب) که به معنای شکنجه است تعبیر می کنند. لازم به توضیح می دانم که زندان و حبس، در نظام سیاسی اسلام برای مخالفین و منتقدین دیده نشده است و هیچ سند تاریخی و روائی قابل اعتنائی مبنی بر زندانی شدن مخالفین در حکومت محمدی و علوی وجود ندارد و آن حضرات به هیچ وجه منتقدین و مخالفین خود را محبوس نمی کرده اند و جالب است که همۀ مخالفین آنان، در جامعه در نهایت آزادی می زیسته اند.

آن مطلبی که از علّامه بزرگ حلی نقل فرمودید صحیح و اساس فقه شیعه بر همین مبنا و روش استوار است و شیوۀ غلط و باطل مورد اشاره در ادامۀ سؤال نیز، از نظر همۀ فقها محکوم است و این نوع زندانها حتی یک نوع شکنجه غیر قابل جبران بوده و هرکسی با توجه و آگاهانه اقدام به این کار زشت کند و یا دستور صادر کند، از عدالت ساقط و صلاحیت تصدی مسؤولیتهای شرعی را از دست می دهد .

 چـــهـــار:

آیا جهان بینی شما، اگر که عمر شریفتان را در بیت و شهر خود سپری کنید، با جهان بینی شما، آنجا که از کشورهای گونه گون جهان دیدن فرمایید و از نزدیک با داشته ها و نداشته های ایمانی و دنیاوی مردمان جهان آشنا شوید، تفاوت می کند یا نه؟  اگرنه، به چه دلیل؟ و اگر بله، چرا تا کنون درعرصه های دینی جهان حضور نیافته اید و با توده ی مردم جهان و اندیشمندان و بزرگان دینی آنان از نزدیک و بی واسطه ارتباط برقرار نکرده اید؟

ج ۴ – اگرچه پاسخ این سؤال با پاسخ سؤال اول داده شد لیکن با تأکید بیشتر روی آن، پاسخ این نکته را مورد توجه خاص قرار داده و روی آن اصرار می ورزم که بدون تردید ارتباط با جهان و آگاهی از نوع برخورد ملتها و حکومتها با همدیگر و آشنائی با سیستمهای حقوقی بین المللی در نحوۀ نگرش و برخورد انسان و در نحوه ارائه برخوردها و حتی در ادبیات ابراز و اظهار، اثر می گذارد.

پــــنــــج :

اگر طالب سفر و مطالعه ی عینی آثار جهان نیستید، آیا این جهان بینی، با خواندن کتاب و دیدن فیلم و شنیدن اخبار، میسر می شود؟ مفهوم ” سیروا فی الارض” آیا در کیفیت فتاوای شما تاثیر دارد یا ندارد؟

ج ۵ – پاسخ این سؤال نیز از جوابهای قبلی روشن شد و بی شک امروز که دنیا بصورت یک دهکده جهانی در آمده و دنیای اینترنت شرق و غرب عالم را به فضای واحد سمعی و بصری مبدّل کرده و اطلاع رسانی را برای همگان تسهیل نموده است، در واقع همان نقش سیر آفاق و انفس را تا حدودی ایفاء خواهد کرد.

امروز برای عالمان دینی و سالکان شریعت، هم سیر حقیقی آفاقی و انفسی لازم است و هم سیر و سیاحت در دنیای مجاز و به اعتقاد بنده، فتاوا و آراء فقهی فقیهان را بصورت انتزاعی و صرفاً در عالم تصوّر و مجرد از جهان واقع نمی توان مورد ارزیابی قرار داد چراکه اجتهاد مجتهدان، صرفاً ذهن ورزی و سر و کار داشتن با مفاهیم و الفاظ و تصورات نیست بلکه یک نوع عملیات توأم تطبیق مفاهیم با مصادیق و خارجیات بوده و نوعی عملیات ذهنی بصورت کاربردی و تجربی است؛ بنابراین بدون توجه به واقعیات خارجی نمی توان کارآمدی لازم را داشت.

 شــــــــش :

اگر مردم ایران با هزینه ی شخصی خود، بخواهند شما را به یک سفر دور دنیا دعوت کنند، از آن استقبال می فرمایید؟ چرا نه و چرا آری؟

ادامه 

جدال مرجعیت ,

نویسنده : هفته نامه نای نیستان کابل- افغانستان تاریخ : 20:09:44 - 1390/4/28 تعداد بازدید : 217 نظر بدهید (1)

شماره چهاردهم ,

به چه کسی باید اعتماد کرد؟

بر مبنای گزارشهای منتشر شده، احمد ولی کرزی به شکل کاملن مرموزی توسط نزدیکترین فرد از محافظان خودش به قتل رسید، گفته می شود که این فرد بیش از هفت سال است که همراه وی بوده و رئیس گروپ محافظین وی به شمار می رفته است، وی در حالیکه یک متن محرمانه را برده است در اتاق به احمد ولی کرزی داده است تا بخواند، همانجا در حالیکه جناب احمد ولی کرزی مصروف خواندن متن بوده است، با ضربات گلوله تفنگچه با آرامش تمام وی را به قتل می رساند. هنوز هیچ اسنادی مبنی بر دلایل و علل این عمل در رسانه ها منتشر نشده است. تنها شایعاتی وجود دارد که می گویند اختلافات درونی بوده است، موضوع تقسیم پول بوده است، موضوع قومی بوده است، کار استخبارات بعضی از همسایه ها و یا کشورهای دورتر بوده است، اما برای همه این ادعاها هیچ سندی و شاهدی وجود ندارد، در حالیکه پس از نشر خبر ترور احمد ولی کرزی این طالبان بودند که رسمن انجام عملیات را به عهده گرفته و مسئولیت آن را پذیرا شدند.

ترور احمد ولی خان به عنوان رئیس شورای ولایتی یک ولایت چندان قابل تامل نمی باشد زیرا همین یک ماه پیش بود که جواد ضحاک رئیس شورای ولایتی بامیان نیز دستگیر و کشته شد، حتا یکی از به اصطلاح رهبران دیروز جواد ضحاک برای تشیع جنازه ایشان هم حضور نیافت، چون رئیس شورای ولایتی ای بیش نبود، اما ترور احمد ولی خان به عنوان برادر رئیس جمهور و یکی از چهره های شاخص  قندهار در معادلات سیاسی واقتصادی است که اهمیت دارد. از سوی دیگر تیم محافظتی او در واقع تیم محافظتی خاندان رئیس جمهور محسوب می گردد، و نفوذ در این حلقه در واقع تهدیدی برای زندگی شخص رئیس جمهور و سایر اعضای خانواده او نیز می تواند محسوب گردد. حال وقتی طالبان توان این را دارند که در حلقه محافظتی خانواده رئیس جمهور نفوذ نماید. آیا توان این را ندارد! که به سایر تیم های محافظتی رجال برجسته کشور نفوذ کند.؟ سوالی که پاسخ آن  سخت   ترسناک و رعب آفرین می باشد!

هر چند که هنوز دقیق معلوم نیست که واقعن این عملیات از سوی طالبان طراحی شده است یانه، به هر حال اینکه کار چه کس و یا کسانی می باشد، در جای خودش از اهمیت خاص و توان نفوذ در بالاترین سطوح را نشان می دهد، اما چیزی که در این جا اهمیت دارد، این است که  بار دیگر نظام فامیل سالاری نیز شکست خودش را به نمایش گذاشت، زیرا از مدتها به این سو در افغانستان عناصر و افرادی وجود داشتند که تلاش می کردند در همه گزینش های خود از عناصر نزدیک به فامیل خود بهره بگیرند، به خصوص چهره هایی که دب دبه و برو بیایی برای نمایش عظمت خود داشتند، و از محافظین رنگا رنگ و مسلح استفاده می کردند، تا در برابر اذهان مردم کلان جلوه نمایند. اینک خواب از چشمان شان پریده و با این سوال مواجه هستند که براستی باید به چه کسی اعتماد کرد؟ ایا امکان دارد در اولین فرصت یکی از میان همین محافظین به زندگی شان پایان بگذارد ؟

دور نرویم، در این میان کسانی هستند که داعیه شعارهای بسیار کلان قومی دارند و صادقانه باید اعتراف کرد، که تا دیروز در سنگرهای مختلف انسانهای زیادی بودند که حاضر بودند جان خویش را فدای آنها کنند، کسانی هستند که برای نجات آنها؛ خیلی از ادمها امروز معلول هستند و کسانی حتا جان خود را فدای بعضی از شخصیت ها کردند، ولی سوال این است که آیا امروز هم کسی حاضر است برای همین به اصطلاح رجال برجسته جانهای خود را فدا کنند؟ به یقین اگر نظر سنجی ای رخ دهد، پاسخ منفی خواهد بود، زیرا تا دیروز همان شخصیت ها جان خود را حاضر بودند فدای شعارهای جمعی کنند، اما امروز آنها پشت به آن شعارها کرده اند، و زیست فردی، ترججیح دادند به زیست جمعی، منافع فردی را بر منافع کلان جمعی اولویت بخشیدند، لذت فردی و نهایتن خانوادگی  را لذیذ تر یافتند و آن را برای خود انتخاب کرده اند. کاش تنها به همین اکتفا می کردند، آنها حتا حاضر اند که همه را فدای منافع فردی خویش کنند، همه را فدای هوسهای شخصی و خانوادگی خویش کنند، مردم دیگر برای آنها بار ارزشی ندارد، فقط باید از مردم به عنوان پتانسیل فشار در برابر تهدید های که به سوی منافع فردی آنها رخ نما می گردد. دیگر چیزی از آن شعارهای جمعی برایشان باقی نمانده است، چون شعارها را فروختند، به قیمت ارزان هم فروختند،  از قیمت شعارها برای خویش در نهایت قصرهای مزین و چند هزار متری ساختند، تا زندگی را پس از این در ناز و نعمتی که هیچ در خواب ندیده بودند، سپری کنند، اما هنوز آن عسکر، آن محافظ  لحظه های خطر و جنگ، گرسنه نان فردای خانواده خویش می باشد، او که در نزدیکی این چهره ها حضور دارد بیش از هرکس دیگر درک می کند، که شعارهای دیروز آنها برای معامله بوده است و دیگر صداقتی وجود ندارد، آنها پاهای خود را بر دوش این مردم  گذاشتند تا بالا روند و  از آن بالا به سوی این مردم طعن زنند!!

حال برای نزدیک ترین چهره ای که در کنار آنها باقی مانده است، تردید و ایمان به وجود آمده است، اگر به آنها پول کافی بدهند، لذت زندگی را خواهند چشید، باز از محافظت دور خواهند شد، اگر تامین زندگی لذت بخش برایشان فراهم نکنند، در برابر چشمان آنها معامله صورت گرفته است، چه ضمانتی دارد که کسی نیاید و آنها را خریداری نکند، به قیمت جان آن عالی جنابان؟

حادثه خانه کرزی در قندهار همه این چهره های شاخص را به خود آورده که براستی در طی این چند سال آنها چه کرده اند؟ و حال باید به چه کسی اعتماد کنند، که جانشان مصئون باقی بماند؟

نویسنده : هفته نامه نای نیستان کابل- افغانستان تاریخ : 20:08:29 - 1390/4/28 تعداد بازدید : 73 نظر بدهید (0)

شماره چهاردهم ,

آغاز خروج نیروهای آمریکایی از کشور

سر انجام به تاریخ 15 سرطان 1390 رسمن کار خروج نیروهایی امریکایی از کشور آغاز گردید، اولین گروه این نیروها از ولایت پروان به سوی کشور خودشان پرواز کرد، و بر دغدغه های خروج و یا عدم خروج نیروهای بین المللی پایان بخشید.

نیروهای جامعه جهانی به رهبری ایالات متحده آمریکا در سال 2001 پس از آن وارد افغانستان گردید، که نیروهای متعلق به القاعده اقدام به عملیات تروریستی ای در قلب امریکا نمود و برجهای دو قلو و وزارت دفاع  آن   کشور را مورد حمله تروریستی قرار داده و جان هزاران  انسان بی گناه را گرفته و در خاک و خون کشیدند.

آمریکا با حمایت جامعه جهانی برای گرفتن انتقام از القاعده و بازگرداندن صلح و ثبات وارد افغانستان شد و سر انجام بعد از ده سال توفیق یافت که بن لادن را در خاک پاکستان، در نزدیکی یکی از مهمترین مراکز نظامی در چند کیلومتری اسلام آباد شناسایی و به قتل برسانند، هرچند که از این زاویه خود یک پیروزی محسوب می گردد، اما بخش دوم این عملیات که باز گرداندن صلح در افغانستان بود، هنوز به نظر فاصله زیادی دارد در راستای صلح امروز اجماع به وجود آمده است، که باید جانب حکومت افغانستان به همراه طالبان از راه مذاکره مسایل را حل و فصل کنند، و در همین راستا بود که در هفته جاری ملل متحد 14 تن دیگر از طالبان را از لیست سیاه خارج نمود و از سوی دیگر  آغاز خروج نیروهای بین المللی از کشور، در حالی صورت می گیرد، که تا کنون هیچ دست اوردی در عرصه مصالحه ملی با طالبان و دیگر ناراضیان به مشاهده نمی رسد، و هر روز بر میزان نا امنی در کشور افزوده می گردد!

آغاز خروج نیروهای بین المللی هرچند که می تواند از یک سو این امید واری را به وجود بیاورد، که پس از این نیروهای امنیتی و نظامی کشور قادر خواهند بود که از افغانستان و تمامیت ارضی آن پاسداری نمایند، اما از سوی دیگر باعث بالا رفتن مورال مخالفان مسلح نیز شده می تواند، که آنها هر روز بر موفقیت های جدید خویش پایکوبی نمایند.

با خروج نیروهای بین المللی این سوال پیش می آید که ما افغانها تا چه حد به ارزشهای ملی افغانستان ایمان داریم؟ آیا ما  پس از این به سوی وحدت ملی، هماهنگی ملی، همپذیری ملی حرکت خواهیم کرد و یا اینکه بار دیگر به سوی افتراق و جدایی و دیگر ستیزی و به سود منافع ملی دیگران منافع افغانستان را قربانی خواهیم نمود؟ زیرا مشخصن پس از این رقابت های منطقه ای در افغانسان با خلاءی که احتمالن به وجود خواهد آمد افزایش می یابد، ایا ما افغانها قادر خواهیم بود که از این رقابت منطقه در افغانستان به سود منافع ملی  افغانستان بهره بگیریم و یا آینکه بار دیگر ما تحت عناوین مختلف ابزاری در دستان بیگانگان برای ویرانی افغانستان قرار خواهیم گرفت؟

نویسنده : هفته نامه نای نیستان کابل- افغانستان تاریخ : 20:01:43 - 1390/4/28 تعداد بازدید : 72 نظر بدهید (0)

شماره چهاردهم ,

نیستان یا نای نیستان؟

پس از اینکه  هفته نامه نیستان اقدام به نشرات خویش نمود،   برای ثبت و راجستر آن اقدام شد، متاسفانه   متوجه شدیم، که نام نیستان در یکی از ولایات کشور پیش از ما به ثبت رسیده است، ما ناگذیر شدیم پیشوندی بر آن بیفزائیم، پس از این نیستان با نام "نای نیستان " در خدمت شما خواهد بود.

نویسنده : هفته نامه نای نیستان کابل- افغانستان تاریخ : 20:01:08 - 1390/4/28 تعداد بازدید : 185 نظر بدهید (0)

شماره چهاردهم ,

آنسوی خط 14

حفیظ الله : با سلام خدمت دست اندر کاران هفته نامه نیستان!

من خواب دیدم که رهبر خردمند حزب وحدت استاد خلیلی، در ولایات بامیان و دایکندی، بیش از هفتاد دانشگاه ساخته و بهترین اساتید را از دانشگاه های امریکا و لندن برای تربیت انسانهای فرهیخته و دانشمند آورده  و همه مردمان این دو ولایت در سطح جهانی تبدیل به برترین انسانهای ارزشی و علمی شده است آنها توانسته اند در کنار بودا یک مرکز عظیم خلاقیت و نو آوری ایجاد کنند، که همه دنیا را به تعجب وا داشته است و دیگر در این دو ولایت هیچ غیر دانشمندی وجود ندارد، و مردم همیشه شاکر استاد خلیلی هستند، در همین خواب بودم که دیدم استاد سرفه ای کرد و جان به جانان داد، فرزندش کیفش را باز کرد به جز لیست قرض داری های دو دانشگاه اخری، هیچ چیزی برایش باقی نمانده بود، از همه برای خرید کفن و دفن تقاضای کمک کرد، از خواب پریدم، معجزه برق را در انتهای برچی دیدم که تلویزیون نگاه روشن شده بود و استاد  خلیلی بر من و سادگی هایم می خندید!

امام دادگر هزاره از دشت برچی: در چند شماره قبل در ستون انسوی خط نوشته بودید از زبان سفیر کشور  جمهوری اسلامی ایران، که گفته بودند عکس ملا خمینی استالینی اعجاز دارد می خواستم از طریق همین نشریه برای ایشان هم بگویم که ما هم شاهد اعجازش بودیم چون چند اجیر امده بود، یک قطعه عکس آن را در سر کوچه ما نصب کرده بود، که فضای کوچه را دلگیر کرده بود. خدا خیر بدهد مادر باتور را که یک روز لنگ لنگان آمد با تیاق(عصایش) بر روی عکس یک چلیپا کشید و بعد از آن بود که  وضع کوچه به حالت عادی برگشت. همه اهالی کوچه خدمت این مادر پیر رفتند، و سوال کردند که چطور شما این کار را کردید. او گفت که او در خواب آقا امام زمان را دیده و به او گفته است که این دشمن اسلام و مسلمین باعث این وضع شده است. تا این عکس با چلیپا باطل نشود، وضع بهتر نخواهد شد.

صدای مردم افغانستان ,

نویسنده : هفته نامه نای نیستان کابل- افغانستان تاریخ : 19:59:29 - 1390/4/28 تعداد بازدید : 101 نظر بدهید (0)

شماره چهاردهم ,

 دیكتاتور مدرن بسیار پخته تر از آن است

 سرور جوادی  وکیل دور قبلی ولسی جرگه

منبع: لیگان

فقط چند ماه قبل بود كه آقای فضل احمد معنوی رییس كمیسیون انتخابات، در پی اقدامات داد ستان كل، مبنی بر گشودن دوسیه تقلب در انتخابات پارلمانی سال 89 ، طی یك كنفرانس مطبوعاتی با لحن حماسی وقهرمان گونه ای گفت: آوردن تغییر در نتیجه انتخابات خواب است وخیال است وجنون است ومحال!

آن روزها این حماسه سرایی معنوی برای اكثر مردم یك قهرمانی تلقی شد وهیچ كس فكر نمی كرد كه معنوی هم گفتارش مصنوعی است؛ چون نه كسی وارد ژرفنای بازیها می شد ونه هم می سنجید كه آقای معنوی وهمكارانش گماشتگان مستقیم كرزی هستند ودر نتیجه یك معامله وارد عرصه شده اند. همگی بر حسب ظاهر قضاوت كردند و گوش جان به آیه وحدیث معنوی وشعر وسرود رفعت سپردند.

یادم نمی رود كه در یك مباحثه تلویزیونی من وآقای معنوی وچند تن دیگر از صاحب نظران مشهور در تلویزیون طلوع بودیم؛ آقای معنوی از فرمانی دفاع می كرد كه كرزی توسط آن قانون انتخابات را لغو وفرمان خود را كه ریشه فساد وبحران كنونی است نا فذ ساخته بود ومجلس نمایندگان طی دومرحله به اتفاق آراء آن را لغو كرد وكرزی با توسل به دادگاه عالی، از این ارگان قضایی فتوایی بر قانونیت فرمانش گرفت؛ باوجودی كه اقدامات كرزی 100%خلاف قانون اساسی بود واقدام مجلس مطابق صراحت قانون اساسی، آقای معنوی از قانونی بودن واجرایی كردن فرمان كرزی سخن زد وتنها دلیلش هم واجب التعمیل بودن حكم داد گاه بود وبس! در ختم مباحثه به آقای معنوی گفتم كه چرا با وجودی كه عالم دین است وحقوق دان از یك موضوع خلاف قانون دفاع می كند؟ وی گفت: درین ملك معیار ها ارزشی نیست ،نه كرزی ونه مخالفینش در دایره ارزشها قرار ندارند بلكه در محور منافع خود می چرخند، من هم منافع خود را جستجو می كنم. آقای معنوی از ریاست دادگاه عالی سخن گفت كه برایش وعده شده است.

درجریان شمارش آراء وقبل از اعلام نتایج نهایی، كمیسیونهای انتخاباتی، 413 نفرازكاندیدان را به دادستانی معرفی كردند ودادستانی مطابق قانون برای آنها دوسیه گشود، درجمع این تعداد، 86 عضو مجلس سابق و98 تن كسانی بودند كه در نتایج ابتدایی برنده اعلام شده بودند، نامه دادستانی به مجلس نمایندگان ولیستی كه كمسیونها ار سال كرده بود موجود است، مگر در نتایج نهایی موضوع كاملا تغییر كرد وحتی كمیسیونها دوسیه افراد ی را كه خود متهم به تخلف وتقلب كرده بودند واكنون پیروز اعلام كرده اند، غیر مهم خواندند! این نشان دهنده تغییر در بازی بود.

بعدها افشاء شد كه بین اعلام نتایج مقدماتی ونهایی، آقای معنوی ورفعت بر سر ریاست دادگاه عالی ووزارت تحصیلات عالی باكرزی خواستار تضمین بیشتر شده وپای مارشال فهیم را نیز كشانده تا ضمانت اجرایی وعده رییس جمهور قوی تر شود، مگر كشانده شدن مارشال در گود بازی، موجب ناراحتی كرزی گردیده وبه معنوی ورفعت جواب رد داده واز آنها خواسته است كه كارشان را در مورد نتایج انتخابات برحسب وظیفه شان انجام دهند و آنها نیز در عكس العمل خلاف وعده عمل كردن كرزی، برخلاف لیستی كه به دادستانی فرستاده بودند، عمل كرده وحتی چند تن را كه به یقین دارای رای بالا هستند، همانند احمد خان سمنگانی وگل محمد پهلوان، به بهانه های غیر موجه از لیست خارج كردند.

آنچه را كه معنوی ورفعت كردند ونیز آنچه را كه بعدا دادگاه ویژه نمود، توجیه عمل وعكس العمل به له یا علیه جناح سیاسی خاصی نیست؛ چون تركیب محروم شدگان توسط كمیسیونها و هم تر كیب تغییر یافتگان توسط دادگاه ثابت كننده تئوری طرفداری از گروهی وخصومت با گروهی نیست؛ جز اینكه درین بازی، مسایل قومی قهرا دخیل و به ضرر هزاره ها تمام شده كه قابل تا مل است.

تنها هدفی كه درین رفتارها جسجو می شود وقراین اثبات كننده دارد، متشنج ساختن اوضاع از سوی كمیسیونها وتحت فشار گرفتن كرزی ازین طریق است؛ كرزی رییس جمهور ودرراس سه قوه قراردارد ودر قبال مسایل مستقیما مسؤل است واو رییس جمهوری است كه ازسه نوع مشروعیت؛محبوبیت ملی، مقبولیت بین المللی ومشروعیت قانونی دوتای اولی را به میزان بالایی از دست داده ودر مورد سومی اش بدون شك با سؤال جدی رو برو است زیرا در انتخابات، برنده 50+1كل آراء نشد ودر واقع این آقای لودین بود كه باتفسیر خود از قانون اساسی وی را برنده اعلام كرد.گمان آقای معنوی ورفعت این بود كه ضعفهای موجود در رهبری كرزی وی را در مقابل افكار عمومی، نا توان ساخته وسر انجام با تشنج ایجاد شده وی به معامله بر گشته وتسلیم خواهد شد؛ مگر آنها محاسبه نكرده بودند كه آقای كرزی در قانون شكنی مهارت كافی یافته ورقبای بسیار قوی تری را درین سالها از پای در آورده است.

حركت گام به گام وخون سردانه كرزی موجب شد كه او قوه قضاییه ودر كل دستگاه عدلی وقضایی ونهاد مستقل تفسیر قانون اساسی را درخدمت بگیرد ودر درون پارلمان هم كاررا به گریبان دری هم دیگر برساند واندك قیرت وقورت پنهانی معاونینش را هم خاموش كند.كرزی اكنون به هدفش نزدیك شده است؛ او به یقین دشمن 62 وكیلی نیست كه از سوی كمیسیون انتخابات برنده واز سوی دادگاه بازنده اعلام شده اند، چه اینكه در میان آنها دوستان خودش هم هستند ونیز دل سوز مقرر شدگان دادگاه هم نیست، چه اینكه در میان آنها مخالفانش نیز هستند، هدف كرزی برنده شدن در لجاجتی بود كه آغاز كرده بودند ونیز به استیصال كشاندن قوای دولت وسلطه بر آنها  كه رسیده است.

كرزی پارلمانی را می خواهد كه داغ نا مشروعیت در پیشانی اش از دور نمایان باشد وهر گز فكر نكند مدیون كسی نیست؛ این مقصود در هر حالت، چه حكم دادگاه اجرا شود یا نشود براورده شده است، كرزی قوه قضاییه (...) می خواهد كه ازقبل بود وحالا نا چار چاكر تر شده است و همین طور دیگر نهاد ها. حالا كمیسیون انتخابات وحماسه هایی كه می سرودند وآیه ها وروایاتی كه ایراد می كردند هم در آستانه سر نهادن بر پای قدرت ارگ است.

كمسیون انتخابات برای حل بحران طرحی را به ارگ داده وكرزی هم گفته كمیته ای را برای بررسی وارائه طرح مامور ساخته است؛ طرح كمیسیون چیست؟ هرچه باشد یقینا تكرار سرود حماسی خواب است وخیال است وجنون است ومحال نخواهد بود، یقینا طرحی در جهت قانع ساختن كرزی است والبته بازگشت به میز معامله! حال هر توجیهی كه می شود ویا خواهد شد، نا موجه والبته شرم زدودن وبینی خمیری ساختن است. دیكتاتور مدرن بسیار پخته تر از آن است كه برخی از نمایندگان، روانی ومجنونش خواندند

جوادی ,

نویسنده : هفته نامه نای نیستان کابل- افغانستان تاریخ : 19:49:30 - 1390/4/28 تعداد بازدید : 79 نظر بدهید (0)

اخبار روزانه ,

از چهلمین روز درگذشت حضرت ایت الله العظمی امام تقدسی (ره) تجلیل شد 

چهل روز پیش از این فقیه ی  فرزانه، عالمی دلسوز، مجتهدی وارسته، حضرت ایت الله العظمی امام تقدسی (ره) دعوت حق را لبیک گفت، و به دیدار معبود شتافت، و سیلی از پیروان و محبان خویش را در این دنیای پر از مکر و حیل تنها گذاشت.

او در حالی این دنیای پر از مکر و حیله را رها کرد، که پیروانش بیش از هر زمان دیگر نسبت به او احتیاج مبرم داشتند، زیرا او در همه عمر خویش نشان داده بود، که هیچ گاهی به ذخارف دنیا دل نبسته بود، او ساده و بی آلایش بود، او همیشه تلاش می کرد، وجود خویش را همانند روح خویش، آراسته به زیبایی معنوی و تقدس و پاکی ای نماید، که خداوند سبحان از همه بندگانش خواسته است، او هیچ گاهی تلاش نکرد، که جسم خویش را تزئین کند، اما روح خویش را در رهایی، رها نماید، و هرآنچه دلش بخواهد از منبع شریعت برای خواسته های درونی خود، توجیهی بیافریند!

امام تقدسی عالمی بود آگاه به زمان خودش، و درکی داشت عمیق از همه تعلیمات دینی و مذهبی ، و استنباطی داشت، ژرف از احکام اسلامی!

ما ضمن گرامی داشت از چهلمین روز رحلت این عالم ربانی، در اینجا تلاش می کنیم که در حد وسع خویش و به طور فشرده به تبیین اندیشه های وارسته این امام فرزانه و دلسوز اسلام و تشیع، بپردازیم، و بخشهایی از سیره عملی ایشان را همراه با بیان نوع تفکر و جهان نگری ایشان را تقدیم خوانندگان گرامی نمائیم.

1-      صداقت، استواری، شجاعت ماندن

حضرت امام تقدسی (ره) دارای ویژگی های منحصر به فرد خاص خویش بود، او عالمی بود که همیشه تلاش می کرد، به مشکلات مردم، به خصوص نیاز مندی های روحی و مذهبی جامعه رسیدگی نماید، او باور داشت که تنها تکلیف او در این دنیا بیان و تفسیر ارزشهای دینی برای مردم می باشد، او هیچ گاهی توقع این را نداشت که در برابر آنچه که از دین بیان می کند، اجرتی و مزدی از مردم در یافت نماید، زیرا معتقد بود که عالمان دین وظیفه دارند، که به بیان ارزشهای اسلامی بپردازند و هیچ گاهی مجاز نیست که برای انجام این تکلیف الهی خویش از مردم اجرتی دریافت و یا اینکه منتی بر آنها بگذارد، تنها علما با انجام این کارها تکلیف خویش را انجام داده است.

وی به همین دلیل بود، که در همه سه دهه اخیر با همه تغییرات سیاسی ای که در کشور رخ نما گردید، هیچ گاهی کنار مردم خویش را ترک نکرد، همیشه با همه سختی ها مقابله کرد، همه تهدید ها را تحمل کرد، اما از کنار مردم به جایی نرفت!

2-      کرامت انسان در تفکر امام تقدسی(ره)!

ملت افغانستان شاهد هستند پس از اینکه نظام کودتا روی کار آمد و سیستم حکومت داری در افغانستان متلاشی شد، دنیا به بهانه های مختلف اقدام به مداخلات گوناگون کرد، از جمله کشور ایران به رهبری ملا خمینی، بنا بر تعهداتی که به همراه شوروی ثابق داشت، اقدام به ایجاد احزابی نمود با اهداف خاص منطقه ای آن کشور در افغانستان، بخشی از این احزاب در میان هزاره ها و شیعه ها نفوذ داشتند، این احزاب از سوی شخص ملا خمینی تمویل و تجهیز وتوظیف می شد، که در مناطق هزاره جات اقدام به جنگ داخلی  نماید، و ملت افغانستان به خصوص مردمان مناطق مرکزی شاهد هستند، که در این نزاع های به اصطلاح حزبی چه چهره های بزرگ ملی، و شخصیت های علمی، هنری و فرهنگی کشور جانهای شان توسط همین احزاب ستانده شد، در راستای همین پروسه حزب سازی بود که گفته می شود، ملا خمینی هیئت های گوناگونی  را خدمت حضرت ایت الله العظمی امام تقدسی فرستادند، که شما پیش قدم شوید، ما با تمام توان از شما حمایت می کنیم، اما جناب امام تقدسی به شکل باور نکردنی ای به این هیئت ها پاسخ رد دادند، گفتند که بروید به خمینی بگوئید، که من تکلیف شرعی خود را می دانم، نیازی به حمایت شما ندارم، آنچه را که شما در افغانستان و ایران انجام می دهید، به نفع اسلام و تشیع در این دو کشور نیست. برای من آنچه را که شما به نامهای حزبهای مختلف ساخته اید، که در اینجا بیاید برادر مسلمان خودش را بکشد، صرفن به خاطر ارتباط داشتن با فلان حزب که آن حزب بازهم مرتبط با جناب عالی هست هیچ معیار اسلامی و شرعی ندارد.  در اسلام جان انسان، آبروی انسانها، و... کرامت خاص دارد!

3-      امام تقدسی و نظریه اجتهاد خاص یا بومی سازی اجتهاد در افغانستان!

در تشیع بر خلاف برخی از مذاهب دیگر اسلامی باب اجتهاد مفتوح می باشد، مفتوح بودن باب اجتهاد این فرصت را برای علمای جید فراهم می کند، تا در برابر تحولات زمانی و منطقه ای که رخ می دهد، بتواند  نظریه های متناسب با زمان و مکان صادر نماید. اما در  چند دهه اخیر تلاش شده است، که انحصار اجتهاد در شیعه در  اختیار یک کشور خاص به شکل سازمان یافته قرار بگیرد، آن کشور تلاش نموده است تا با استفاده از این پتانسیل موجود، به نفع منافع ملی خودش در سطح منطقه و کشورهای مختلف بهره برداری نماید. این حرکت کشور خاص برای استفاده ابزاری از مذهب باعث شد که علماء برجسته ای در کشورهای دیگر بر حسب وظیفه اقدام به مقابله نماید، در لبنان علامه فضل الله (ره) اقدام به نشر رساله عملیه خود کرد، و برای اولین بار  اقدام به بومی سازی اجتهاد در آن منطقه نمود، که این حرکت به شدت از سوی جریان حاکمیت ایران محکوم شد، حوزه های علمیه قم به دستور حاکمیت ایران، بیانیه های شدید الحنی را صادر نمودند، که علامه فضل الله مزدور اسرائیل شده است، پول نشر رساله عملیه ایشان را به همراه خرج دفاتر این مرجع تشیع را یهودی ها می پردازند، در حالیکه واقعیت چنین نبود، زمانیکه علامه فضل الله متوجه شد، که ایرانی ها اقدام به استفاده ابزاری از مذهب به سود منافع ملی ایران می کنند، بر خود وجیبه دینی دانست، که باید در برابر آنها مقابله نمایند، و حضرت امام تقدسی نیز گفته می شد که شبیه چنین تفکری داشت، زیرا معتقد بود که ، زمان و مکان نقش کلیدی در استنباط احکام شرعی دارد، و عالمی که از محیط و ماحول خویش اطلاع دقیقی نداشته باشد، و قادر به درک زمان خودش نباشد، یقینن استنباط صحیحی از احکام نیز نخواهد داشت، به همین خاطر او هیچ گاهی کنار مردم خودش را ترک نکرد، تا هیچ گاهی خدای ناکرده ناگزیر به صدور فتوایی از راه دور و خلاف درک زمان و مکان نشود! زیرا عالمی که در زمان و مکان تسلط نداشته باشد، فتوایش حکایت همان فتوایی ناس و حضرت ایت الله خویی می شود، وقتی کسی خدمت ایشان رفته بودند، نظر ایشان را در ارتباط با کشیدن ناس در رمضان پرسیده بود، و توصیفاتی که از این پدیده خدمت ایشان ارائه داده بود، گفته بودند که بلا اشکال است، کسی دیگر رفته بود، یک کپه از ان را خدمت ایشان داده بود، و یک کپه هم خود ایشان کشیده بود، پس از تاثیر ناس بر حضرت ایت الله فتوا داده بودند که حرام است!! (امام فیاض کشیدن ناس را حتا در رمضان هم جایز می دانند)

4-      امام تقدسی و شنیدن فتوای محارب بودن هزاره ها

 افغانستان به خصوص تحولات سه دهه اخیرش شاهد وقایع شگفت انگیزی بود، از آن جمله در حوادثی که سالهای 1370 تا 1372 رخ داد، چهره های شگفت انگیز ظهور کرد، با سخنان شگفت انگیز تری، یکی از ان سخنان مصاحبه یک فقیهی بود با رادیوی بی بی سی که هزاره ها و رهبریت شان (عبد العلی مزاری) را کاملن محارب ، مفسد فی الارض و واجب القتل می دانست، می گویند وقتی ان سخنان را حضرت امام تقدسی شنید، آنقدر متاثر شد که رفت وضو گرفت، بر سجاده افتاد، انقدر گریه کرد، به درگاه خداوند که نگوئید، و در پایان این ناله و انابه که بدون خوردن حتا لقمه ای نان و آب تا صبح ادامه یافته بود، در سپیده دمان صبح با چشمانی اشکبار، دست به درگاه دعا بلند کرده بود، از خدا با صدای بلند خواهان هدایت این عناصر شده بود، و خواسته بود که خدایا، دستیاران این فرد را به امراضی غیر علاج مبتلا فرما، تا هیچ گاه کسی آنان را فراموش نکنند، و از ان زمان مدتی نگذشت، که یکی از دست یاران این فقیه کاملن از کمر پائین فلج شد، مدتی دیگر خبر ها رسید که دستیار دیگر ایشان مبتلا به سرطان شده است، بعد با شگفتی شنیده شد، که یکی از مهمترین دستیاران او مبتلا به مرض ایدز گردیده همکنون کمتر از خانه خارج شده و به ندرت در مجامع عمومی حاضر می شوند.

امام تقدسی یک چهره بسیار مهم بود و با درک از زمان خودش بود، اینجا ما نا گذیریم به دلیل محدودیت صفحات نشریه اکتفا کنیم، امید واریم که روزی اندیشمندان پیرامون دیدگاه های ایشان به خصوص دیدگاه بومی سازی اجتهاد در کشور بیشتر تعمق و تقکر   و نشر تحقیقات و مقالات نمایند.

نویسنده : هفته نامه نای نیستان کابل- افغانستان تاریخ : 19:46:29 - 1390/4/28 تعداد بازدید : 72 نظر بدهید (0)

شماره چهاردهم ,

امکان دارد خانمی آنجا باشد!

این بار به سراغ یکی دیگر از فرهنگیان این مرز و بوم آمدیم، کسیکه هنرمندی اش را در هنر عکاسی به نمایش گذاشته است.

نیستان: دوست عزیز مایلیم در ابتدا کمی راجع به خودتان بدانیم؟

وحید: محمد ابراهیم وحید هستم، دانشجوی سال دوم ژورنالیزم دانشگاه ابن سینا،

نیستان: کمی از هنر عکاسی صحبت کنید

وحید: هنر عکاسی در میان هنر ها از دقت، ظرافت، و اهمیت خاصی بر خوردار است. هنر عکاسی یا همان نور نگاری سیر های صعودی و نزولی زیادی داشته، اما همچنان از طرفداران زیادی بر خوردار است، ما در هنر رسامی، سوژه را خودمان خلق می کنیم، ولی در عکاسی، فقط می توانیم یک لحظه را انتخاب کنیم و این باعث شده که دقت در عکاسی، خیلی مهم باشد.

نیستان: خودتان چند وقت هست به این هنر مشغولید، و چطور شد به عکاسی روی آوردید؟

وحید: از سال 2005 میلادی دوربین به دست گرفتم، اما در ابتدا حرفه ای نبودم، و دوست داشتم لحظه ها را برای خودم نگهداری کرده باشم، جا دارد از دوستان خوبم اقایان آلن دو بیور و باب استپ تشکر کنم که خیلی به من کمک کردند ولی هنوز هم در قدم اول این هنر زیبا هستم.

نیستان: در افغانستان چه مشکلاتی فرا روی شماست؟

وحید: افغانستان گفتید! عکاسی در دنیا چندین بار فراز و نشیب داشته ولی در افغانستان هنوز دست نخورده است، جامعه سنتی و بسته افغانستان خیلی جاها لنز را از حرکت باز می دارد، چونکه امکان دارد خانمی در آنجا باشد و یا مردی نخواهد که از او عکس گرفته شود. و مشکلات دیگری از این قبیل!

نیستان: از نمایشگاههایتان بگوئید و استقبال مردم از آنها؟

وحید: در حال حاضر در نمایشگاهی که با عنوان "نوشتن با نور" مسمی شده است، و در دانشگاه ابن سینا برگزار شده است، شرکت کردم، و امید وارم این نمایشگاه آغازی باشد برای نمایشگاه های بعدی. چون واقعن برای اولین بار که عکسهای خودم را روی دیوار دیدم، احساس خوبی به من دست داد و بیشتر تشویق شدم، تا عکس بگیرم. در این زمینه جا دارد تا از استاد بزرگوار خود محمد حسین محمدی تشکر کنم.

از استقبال مردم گفتید؛ مردم در شروع نمایشگاه استقبال خوبی داشتند، و هنوز هم دیدن می کنند، البته بیشتر فرهنگی ها، و دانشجویان.

نیستان: دوست داریم نظر شما را راجع به هفته نامه نیستان بدانیم؟

وحید: هفته نامه نیستان، هفته نامه خوب، و پر محتوایی است، و من دوست دارم همکار همیشگی تان باشم. به امید اینکه روزی چاپ رنگی این هفته نامه را ببینم و عکسهای خود و دیگر عکاسان معروف و تازه کار را در صفحه های نیستان ببینم. چرا که آنها بیشتر به تشویق رسانه ای احتیاج دارند.

نیستان: صحبت آخر شما برای خوانندگان نیستان چیست؟

وحید: صحبت آخر من برای خوانندگان این است که ما نیاز داریم هر روز کتاب بخریم، مطالعه کنیم. و هنر پروری را جزء نیازهای خود بدانیم. باید به هنر و هنر مند این کشور امید بدهیم تا خلق کند. و به ما امید بدهند و روح ما را پرورش دهند که این کار هنر است.